Urkunde 1248 Mai 1
König Wilhelm von Holland bestätigt am 1. Mai 1248 die Privilegien der Stadt Duisburg. Unter den Zeugen befindet sich Graf Adolf von der Mark.
Wortlaut
Die Urkunde ist in lateinischer Sprache verfasst. Ihr Wortlaut wird nach Lacomlet, Band 2, (S. 172-173) zitiert: [1]
In nomine sancte et indiuidue trinitatis. Wilhelmus dei gratia Romanorum in regem electus semper augustus uniuersis christi fidelibus tam presentibus quam futuris in perpetuum. Cum dignitas regie maiestatis teneatur omnes fideles suos, regie celsitudini debita et obsequiosa fidelitate seruientes, speciali gratia prosequi et fauore, et cum omni alacritate a quolibet grauamine defensare, petitiones iustas ac rationabiles clementer exaudire, ut per hoc tam ipsi quam ceteri quique fideles ad ipsorum protectionis exemplum tanto feruentius regiis teneantur obsequiis constricti: vestram nosse volumus uniuersitatem, quanta gratia, quanta benignitate fideles nostros burgenses de Düsburch uniuersos, qui nobis et nostris multiplex obsequium gratum post nostram electionem fideliter impenderunt, respeximus, quod ipsos unanimiter, cum rebus suis ac personis, quocunque tendentes in suis negociis, sub nostram, specialem recepimus protectionem. Hinc est quod ad justitias eorum, quas antiquitus obtinuerunt et sub quamplurimis nostris predecessoribus deuotis principibus firmiter et inuiolabiliter usque ad dies nostros perduxerunt, roborandas pium animum intendentes, pro ipsorum defensione et iniusti per exactiones theloneorum diuersorum grauaminis obstaculo, deuotis eorum precibus inclinati, ad euidentioris circa ipsos gratie ac fauoris indicium diligenter oculis nostre pietatis perspeximus ea, que ipsi nostris conspectibus exhibuerunt, cuncta videlicet ipsorum priuilegia cum omnibus continentiis et iuribus eorum, a plurimis imperatoribus et regibus romanis nostris predecessoribus a multis retroactis annis centum videlicet et amplius, tam proquis ipsorum burgensium, quam patribus eorum indulta et ad ipsos deuoluta, pro sua defensione ac libertate omnique ipsorum iustitia et iuribus ab antiquo juste per ipsos et patres eorum retentis, siue infra iurisdictionem ipsorum vel extra, vel in terra vel in aqua, eundo, redeundo, et tam de foresto suo et nemore, cuius fundus ad ipsorum pertinet oppidum, quam de lapidibus ac lignis in ipso foresto sibi licite et sine cuiusquam contradictionem ad usus suos, cum necesse fuerit, excidendis, ita ut nichil inde cuiquam persoluere teneantur coacti vel angariati. Preterea ut quilibet cuiuscunque professionis, tenens predia vel feoda siue alia quecumque bona in dicto oppido, que vel emptione aut iure, hereditario ad ipsum sunt deuoluta in oppido nostro Dusburgensi, ad communem exactionem, que ad nostrum spectat mandatum, de bonis que infra et extra muros pedicti oppidi tenet in eiusdem loci iurisdictione, secundum priscam consuetudinem et ius ciuile respondeat. Et ne quis burgensium in Dusburch suum conciuem iuri obedire volentem ad Xanctense, vel ad aliquod aliud trahat iudicium. Etiam de diuersis structuris in oppido predicto vel circa forum vel atrium ipsis ad regalem utilitatem licentiatis, et de libertate thelonei tam apud castrum Werde et alias ubique locorum, tam in terra quam in aqua, seu ascendant vel descendant, ut liberi sint et quiti ab omni iniqua et iniusta et violenta exactione, prout in ipsorum priuilegiis continetur expressum. Que cum nostro culmini dicti nostri fideles exhibuissent et per nostram celsitudinem confirmari humiliter petiuissent, nostra pietas ipsis diligenter ac singulariter perspectis inuenit ea speciali plurimorum tam regum quam imperatorum nostrorum predecessorum a centum annis et ultra banno imperiali confirmata cum
omnibus continentiis et iuribus eorum subnotatis. Volentes igitur in omni fide ac bonitate predecessorum nostrorum principum Romanorum fidelium per omnia sequi vestigia, dicta priuilegia perspecta diligenter approbauimus, approbata confirmauimus, auctoritate domini et nostra, statuentes et firmiter sub obtentu gratie nostre precipientes, ne quis hanc nostre clementie confirmationem infringere vel immutare presumat. Quod si aliqua persona mediocris vel alta, ecclesiastica vel mundana, huic nostro mandato ausu temerario, quod absit, obuiare vel contraire presumpserit, nouerit se veraciter et indubitanter indignationem nostre regie maiestatis incurrisse. In argumentum et firmitatem huius nostre confirmationis et gratie predictis burgensibus impense presentem paginam exinde conscriptam bulle nostre regalis munimine precepimus communiri, cum testibus qui interfuerunt subnotatis, quorum hec sunt nomina: Cunradus Coloniensis archiepiscopus princeps noster, nobilis vir Theodericus comes de Cleue, Otto comes de Gelre, Wilhelmus comes de Juliaco, Walrauen dux Limburgensis, Adolphus comes de Marchia et duo filii sui, Arnoldus dominus de Diest, Wilhelmus de Grimberg, Hinricus de Vorne, Gyselbertus de Amestal, Nykolaus Persin, Ogirus, fideles et familiares nostri. xog munem sod be inp Datum in castris apud Werde, in die s. Walburgis, anno dom. incarnationis M. CC. XL. octauo, indictione quinta, anno regni nostri primo.
Übersetzung
Die Übersetzung der Urkunde ins Deutsche lautet:
Literatur
- Lacomblet, Theodor Joseph: Urkundenbuch für die Geschichte des Niederrheins oder des Erzstifts Cöln, der Fürstenthümer Jülich und Berg, Geldern, Meurs, Cleve und Mark, und der Reichsstifte Elten, Essen und Werden. 2, Von dem Jahr 1201 bis 1300 einschließlich. Elberfeld 1846
- Westfälisches Urkundenbuch. Band 7. Die Urkunden des kölnischen Westfalens vom J. 1200-1300. Münster 1901
Anmerkungen
- ↑ Lacomblet, Theodor Joseph: Urkundenbuch für die Geschichte des Niederrheins oder des Erzstifts Cöln, der Fürstenthümer Jülich und Berg, Geldern, Meurs, Cleve und Mark, und der Reichsstifte Elten, Essen und Werden. 2, Von dem Jahr 1201 bis 1300 einschließlich. Elberfeld 1846